10 Ağustos, 2012

bir annenin dramı

hayatta her zaman iyi ve güzel şeyler olsa keşke...
az önce acemi anne'nin facebook sayfasında rastladığım bu mektup kanımı dondurdu, kendimi o annenin yerine koyabilecek beceriyi bile gösteremedim. çok üzüldüm ama gerçekten çok.
çocuklarımızı emanet ettiğimiz, bizim henüz değil ama ileride edeceğimiz, bu insanların sevgi dolu olması gerekmiyor mu? böyle acımasız ceza yöntemleri sadece filmlerde olmuyor mu?
olmuyormuş meğer. meğer böyle vicdansızlar varmış ve böyle yaparak annelerin canını acıtıyorlarmış.
bunu burda yayınlamak istedim ki burdan da duyulsun, bilinsin. sesimiz çoğalsın istedim. annelerin istediklerinde bin kaplan gücünde olabileceklerini dünya duysun istedim.
Serap Hanım, dilerim haklı mücadelenizde güzel sonuçlar alırsınız. çocuğunuzu bir psikiyatra götürmenizi ve küçük yaşta aldığı bu yaraları çabuk iyileştirebilmesine yardımcı olmanızı öneririm. gözümüzden sakındığımız bebeklerimize bunu yapanlar da cezalandırılırlar umarım, hem de hakettikleri şekilde.

Serap Hanımın mektubunu buraya da taşımak istiyorum,
Sevgili Esra hanım;
Ben çalışmak zorunda olan annelerden biriyim.. çocuğunun geleceği için çalışan ve bunun için çocuğundan ayrı kalmak zorunda olan, çocuğunu güvendiğini sandığı kişilere teslim eden, etmek zorunda olan bir anneyim..
Son bir haftada yaşadığım olaylar sebebiyle yıkılmış durumdayım.. güçlü olmaya hakkımı aramaya çalışıyorum ama
Benim gücüm nereye kadar yetecek bilmiyorum.. her şey çocuğumun kreşte ağzıma vurdular demesiyle başladı son bir haftada gördüğüm öğrendiğim şeyler beni o kadar yıktıki nereye başvurup neler yapacağımı bilemiyorum..
Ben çocuğum için çalışıyorum ona güzel bir gelecek vereceğim diye sevinirken ona ne kadarda zarar vermişim aklım mantığım duygularım yerle bir..
Kreş diye bıraktığım yer oğluma ve diğer çocuklara el kadar bebeklere duvara dönüp ağlatma, bebek beşiğine bırakıp saatlerce ağlatma cezaları uyguluyormuş, sadece bunlarda değil melek görünümlü şeytan kreş müdürü ve kreşin tek öğretmeni olan bayan çocuklara kahvaltı diye domates zeytin peynir yediriyor, kreşin parasıyla evine alışveriş yapıyor ve daha neler neler yapıyormuş.. bunların hepsini belgeleriyle öğrendim çocuğumun görüntülerine baktıkça ağlıyorum..
yavrum görüntülerde ''annem gelsin annem gelsin'' diye ağlıyor sesi kısık annen bilse gelmez mi yavrum? canını yoluna feda eder canımın canı herşeyim benim..
Çocuğum şu anda hiçbir odada tek başına kalmıyor ne gece nede gündüz odasına bile girmiyor her an yanındayız daha 3 yaşında minicik yüreğinde kim bilir neler yaşadı sessiz kaldı.. orda eskiden çalışmış ve şu anda çalışan kişiler hep yanımda ne olur hakkını ara diyorlar ne yapmalıyım ne olur yardım edin. Teşekkürederim..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder