25 Ocak, 2016

imge'nin yuva günlüğü


en son 12 gün önce 2 ve 3. günleri yazıp bıraktım, biliyorum. çünkü sonrasında sihirli bişey oldu.

İmge, sabahları okula bıraktığımda beni öpüp, el sallayıp, "bay bay anne" deyip benden ayrıldı. okulda bulunduğu süre içinde hiç ağlamadı. uykusunu uyudu, yemeğini yedi ve almaya gittiğimde beni gülümseyerek karşıladı.
açıkçası, bu işin bu kadar kolay olacağını düşünmemiştim.
bu durum beni çok şaşırttı ama işimi bir o kadar kolaylaştırdı.
yine son sözü benim güzel kızım söyledi, "bana güven anne".

bu yuva günlüğü hakkında da yazacak pek birşey kalmadı.
bu da tarihe not olsun :)


13 Ocak, 2016

Yuvada 2 ve 3 😍

İkinci gün beklediğim gibi kötü geçti 😔 ben bu filmi biliyordum ama insan bilse de pek farketmiyor. Aynı kalp ağrısı. 
Bırakırken ağladı.  Vedalastik,  ağlıyordu. Kamera odasından izledim. Tam 1 saat aynı yerde oturdu. Ara ara sustu,ara ara ağladı ama hiç yer değiştirmedi. 
Yemeğe oturdular,  bi yarım saat de masada aynı yerde kaldı. 
Bu arada gidip onu sınıftan almamak için çok zor tuttum kendimi. Ama almak doğru olmazdı,  frenledim.
Son yarım saat ise oldukça iyiydi. Kalktı,  oynadı,  katıldı.  Almaya gittiğimde,  kucağıma yine ağlayarak  geldi 😊 öğretmeninin gözüne girmiş ama o ayrı.  Vedalasirken ona öpücük verdi, see you dedi 😍
Bugün ise artık kamera odasında beklemedim.  Bugün daha okul kapısından girerken ağlamaya başladı.  Tipik üçüncü gün 😔 vedalasirken annecim kucak dedi, kucaklastik. Ayrılırken,  evet bildiniz,  ağladı. 
Ama onusinifa bırakıp yukarı kamera odasına çıkana kadar geçen 3 dakikada ne olduysa, kamerayı açtığımda oynuyordu. Keyifliydi. Onu orda bırakıp eve geldim. 12:15 te okula döndüm ve doğru kamera odasına gidip bi baktım önce.  Süper,  herşey yolundaydı. 
Bugün beni gülümseyerek karşıladı.  Keyifle ayrıldık okuldan 😊
Yarın bu haftanın Son günü. 
Gelişmeleri yazacağım 😊


12 Ocak, 2016

Yuvada ilk gün

Bu hafta kreste 4 gün, günde toplam iki saat kalacağız.
Dün ilk günü atlattık. 
İmge zaten okul konusuna, Olgu dan dolayı alisikti biraz. Yani ismen cümle içinde çok duyuyordu ama ne olduğunu tahmin ettiğini sanmıyorum 😊 dün nihayetinde ilk kez okulla tanıştı. Yaş grubu olarak 1-2 yaş grubunda ve belki de 23 aylık olduğu için bu yaş grubu icinde biraz daha rahat edecek gibi.
Onun sınıfta kaldığı 2 saat süresince ben de kamera odasında oturup onu izledim. İmge umdugumdan daha iyiydi. Girişken,  mutlu, oyunlara dahil. Eglendigini görmek beni mutlu etti.
Son yarım saat içinde bez değiştirme sözkonusu olunca biraz canı sıkıldı.  Ağladığını görünce ona biraz zaman verip 10 dakika kadar bekledim. Gittiğimde bir asistanin kucağında aglamakla uyumak arasında bir yerdeydi 😊 kucakladim,  aldım ve eve döndük. 
İmge'nin ağzından ilk gün notları ise soyle;

-oyuk oynadım.
-bebek oynadım. 
-müzik oldu.
-çorba içtim.
-abi beni temisledi. Ben kızdım.  (Onun abi değil abla olduğunu söyledim ama ikna olmadi)
-çok ağladım ben.
-anne dedim sen geldin 😍

İlk gün itibariyle hersey yolundaydı bana kalırsa.
Bugün ikinci gün.  İmge sınıfta,  ben kamera odasında yerimizi aldık. İki saat burdayız.  Onu da yarin yazacağım 😊
Sevgiler


09 Ocak, 2016

Yeni bir dönemeç

Hayatımızda yeni bir dönemeçe giriyoruz yarın sabah. Yarın sabah, İmge 23 aylıkken,  kreşe başlıyor. 
Ben bu kez önceki deneyimlerimden de yola çıkarak biraz daha rahatım.  Ama sadece "biraz daha"... Yoksa içime yakından baksaniz,  cok da fazla stresliyim. 
İmge, evde bir başka çocukla da büyümüş olduğu için biraz daha rahat görünse de, benden uzaklaşma konusunda hala çok rahat değil.  Kafamı kurcalayan en önemli mesele bu. Olgu'da da böyle olduğunu hatirliyorum. Hatırlayıp kendimi rahatlamaya çalışıyorum.  Bu kez, etrafıma ve tabii ki İmge'ye daha rahat görünerek filmi biraz kolaylastirmaya çalışıyorum.  Yine de önümdeki tek engel imge'nin benden uzaklaşma konusu değil, biliyorum. Biz hiç birbirimizden ayrılmadık.  Kendime de biraz zaman tanımak istiyorum bu süreçte.  Bu imge için zor olduğu kadar benim için de zor olacak. Bilmiyorum, belki artık hayatında daha fazla etkileşim,  iletişim isteyen imge için kolay olur da sadece beni zorlar.  Yarın göreceğiz 😊
Her anne gibi kafamda deli sorular. Kendini ifade edebilecek mi? Güvende hissetme kısmını kolay atlatacak mi? Suyu, yemeği, uykuyu kolayca talep edebilecek mi? Bu süreci en az stres ve sıkıntıyla atlatabilecek mi?
Benim minik kızım.
Minik kalpli serçe kuşum 😊
Sen yuvada emniyette ve mutlu ol, başka hicbirsey istemiyorum ben. Yumos Yumos ellerini, yanaklarını ozlerim,  seni beklerim, oyun oynaman bitince sımsıkı koşar gelir seni kucaklarim. 
Şansımız yaver gitsin, herşey  yolunda olsun. Okulda arkadaşların olsun. Musmutlu ol. Keyif al.
Ben hep yanında olacağım.  Seni kimsenin uzmeyecegini biliyorum. Olur da bana birsey anlatmaya calisirsan asla gözardı etmeyeceğim.
Sen mutlu ol minik kızım. 
Keyifle geçsin okul günlerin. 
Karşına hep, işini çok seven öğretmenler çıksın.  Bu tamam olursa, gerisini biz hallederiz seninle, sana güvenim tam.
Sen bu evin küçük çocuğu olduğun için galiba, hep bebek gibisin kalbimde. Seni kimse incitmesin. 
Abin de 22 aylıkti kreşe başladığında.  Çok güzel yol aldı.  Herşey çok yolunda gitti çoğu zaman. Dilerim bu konuda sen de çok şanslı ol.
Ben sizin anneniz olduğum için çok şanslıyım.  Siz mutlu oldukça içim rahat. Hep böyle musmutlu buyuyun.
Çocuklarımın hayatında gerçekleşen her yenilik kalbimi nasıl da pirpir attiriyor her defasında. Onlarla beraber büyümek demek bu galiba.
Yine yeniden okula ilk adım. 
Bakalım bizi neler bekliyor.
Bu hafta paylaşmaya devam edeceğim 😊