10 Nisan, 2016

"sevilmeyi normalleştirmesin"

hepiniz biliyorsunuz, kızım 2, oğlum 4 yaşında.
son günlerde sevgili ülkemin yansıttığı tablo ile çocuk büyütmek de bir sanat halini aldı.
neden?
çünkü artık çocukları içimizden geldiği gibi sevemiyoruz ki, bu durumları "normalleştirmesinler".
şöyle ki, 2 yaşında bir çocuk, kollar bacaklar açıkta, dokun bana, ısır beni, sev beni diyor ama yapmıyoruz, neden? cevap basit, "normalleştirmesinler ki yabancıların da onlara böyle davranma hakkı doğmasın". göbeğine dokunma, bacağını mıncıklama... neden???

4 yaşında oğlum için enerji harcadığım konular da hiç küçümsenecek gibi değil,
-"tehlikeli bölgeler"
-"yabancılarla ilişkin nereye kadar olmalı"
-"sana dokunan olursa bağır, yardım iste"

ya allahaşkına, bunlara harcadığım enerji ve zamandan öte, çocuklarıma yazık.
hani sevmek dokunmaktı ya, işte sırf bu yüzden doya doya, içime çeke çeke sevmek istediğim, bu küçücük halleri yakında bitip gidecek çocuklar bunlar...
asıl konu; "bağırma, bağırmayı normalleştirmesin", "vurma, vurmayı normalleştirmesin", "kavga etme, kavgayı normalleştirmesin" olacakken ne ara "sevilmeyi normalleştirmesin" noktasına geldik anlamıyorum.
ve bu noktaya bizi getiren herkese hergün "içimden" lanet okuyorum.
bu hale mi gelecekti çocuklarımızın çocukluğu?


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder