22 Kasım, 2012

uyku kardeşim... vol.2

bu konuda ilk kez yazdığımda Jr. 2.5 aylıktı. üzerinden 8.5 ay geçti, hayatımızda ve uykumuzda da bir sürü şey değişti. sanırım ileriye değil geriye doğru gittik ve Jr. fabrika ayarlarına geri döndü :)
şaka bir yana, başlangıçta okuduğum tüm "uyku eğitimi ilgili" yayınların yerini "uyku eğitimi gerekli mi" tarzı yayınlar va yazılar aldı. yani "bırakınız çocuğu, elbette zaman içinde kendiliğinden uyuyacak, zorlamayınız" türünde. sonuçta ne kadar doğru ne kadar yanlış hangisi doğru hangisi yanlış bilemediğimden içimdeki vicdani anne sesine kulak verdim.
 
o da şöyle diyor; diyelim ki bugün kim west, ferber, tracy abla veya herhangi bir başka metodla kendi kendine uyumayı öğrense bu Jr., yarın öbür gün dişi çıkarken, hastalandığında veya herhangi başka bir durumda; mesela o gün çok heyecanlandığında, yeni birşey öğrendiğinde, çok üzüldüğünde, çok sevindiğinde tüm bu olanların etkisiyle tüm dersi unutmayacak mı? unutup da yeniden kucakta uyumak istemeyecek mi? neden sürekli başarısız hissetsin ki kendini.
ve karar verdim, ağzımızdaki tüm inciler çıkıp da parlayana kadar kendimi istediğim kadar hırpalayayım bu eğitmler çok gereksiz. hem kendi kendine uyumaya programlı olsaydı bu veletler ağızlarında dişlerle doğarlardı eminim. zira çıkmakta olan dişlerin verdiği rahatsızlık değil uykuyu, yemeyi, oynamayı bile unutturacak kadar zorlu geçiyor son günlerde.
 
neyse, bu diş mevzu başka bir yazının konusu aslında.
demem o ki, bırakınız kendi kendilerine uyumayıversinler. sözünü ettiğimiz bir küçük bebek neticede. siz yaşamınızdan 2 yılı unutuverin, emin olun bu süreçte yaşadıklarınız size kaybettiklerinizi misliyle geri verecek. aldıklarınızın kıymetini bilin. geriye dönüp de "zaman ne çabuk geçmiş" cümlesini hepimiz birgün kuracağımızdan, kucağınızda, göğsünüze yaslanmış uyuyan bu meleğin uykularına eşlik edin.


mışıl uyusunlar, güzel büyüsünler :)




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder