27 Haziran, 2014

mecburen uyku eğitimi

Olgu doğar doğmaz başlamıştım Tracy Hogg, Kim West, Ferber araştırmaya, okumaya... kendi kendine uyuyan bir çocuk hayal değildi bu kitaplara göre, mümkündü... biraz uğraştık, oldu... bir süre sonra bozuldu... benim güzel oğlum ara ara uyudu, ara ara inatlaştı uyumadı... dişti, nazdı, gazdı, cazdı derken büyüdü, bugünlere geldi... 


İmge doğduğunda ise tüm ekolleri bir yana bıraktık, kendi ritmimizi dinledik. esneyince, emzirme faslı bitince, yorulduğunu tahmn ettikçe ve tabii ki abimiz okuldan eve gelince hoop yatağına koyduk. böylece uykusu gelince kendisi uyuyabilen bir bebeğim oldu :)
gündüzleri mümkün olduğunca başbaşa, kucak kucağa olduğumuzdan vicdanım, içim son derece rahattı. asla ve asla oğlumla ilgilenirken, kızımı bıraktım duygusu yaşamadım.

geçenlerde Tuniko'nun patronu, güzel anne Hülya Cinsçiçekçi'nin blogunda, Alternatif Uyku Eğitimi konulu blog yazısını okuyunca kendimi buldum. bizi anlatıyor dedim :) ben de yazmalıyım dedim ama bu yazıya ekleyecek çok fazla şey yok benim açımdan.


"topu gelişine vurdum ve gol oldu" özetiyle anlattığı uyku eğitimi kısmı bizim için de tam da böyle oldu.


Hülya'nın link verdiğim yazsını mutlaka okumanızı tavsiye ediyorum. iki çocukla insan biraz daha mı rahat oluyor nedir bilmiyorum ama belki de bebeğin mızırdanarak uyuması normaldir de ilk çocuk da biz çok vicdan yapmışızdır :)

sevgiler çok...

2 yorum:

  1. güzel bir paylaşım, teşekkürler..

    YanıtlaSil
  2. yapmayın vicdan :) kolay gelsin. link için de teşekkurler

    YanıtlaSil